First Phase : Past Chapter 6 - Confuse & Curious
posted on 15 Apr 2005 00:09 by ccrgiftity in Giftity-Societyผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อดูเวลาซึ่งตอนนี้เวลา 14.30 แล้ว เวลาที่นัดกันไว้ คือ 15.30 ผมเห็นดังนั้น จึงเรียกให้พนักงานมาเก็บเงินแล้วเดินออกจากร้านกาแฟ แล้วเดินผ่านซอยธนิยะ ที่กว้างและมีซอยเล็ก ซอยน้อย อยู่เต็มไปหมด ทางหลายๆทางที่เชื่อมกัน แล้วก็คิดถึงตอนนั้นที่ลังเลและสับสน ว่าไม่รู้จะเดินไปทางไหนดี...
รักหรือไม่รัก มันจะใช่หรือไม่ใช่ ไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ชอบดี ผมไม่เคยแน่ใจอะไร ไม่เคยมั่นใจอะไรสักเท่าไหร่ หลังจากสูญสิ้นความรักไป ผมก็สูญเสียความมั่นใจไป เส้นทางที่จะเดินต่อไปจากนี้ ผมควรจะก้าวดีหรือเปล่า "เพราะอนาคตมีเพียงหนึ่งเท่านั้น" ที่หมายถึงแบบนั้น แม้ว่าอนาคตจะมีหลากหลายเส้นทาง แต่ท้ายที่สุดแล้วมันจะมี แค่ทางหนึ่งที่เราต้องเลือกเดินท่านั้นและมีเพียงหนึ่งเท่านั้นจะให้เด็ดกลีบดอกไม้ หรือจะให้โยนเหรียญ ก็คงจะยาก ที่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าเป็นเช่นไร...
แล้ววันหนึ่งผมก็นึกครึ้ม ก็โทรไปชวนเธอ ไปดูหนังสักเรื่อง ก็ตกลงกันดีแล้วแหละนะ ตอนแรกผมแปลกใจตัวเองมาก และถามตัวเองเสมอเลยว่า "ไม่ได้ชอบไม่ใช่หรอ แล้วไปชวนเค้าไปด้วยกันทำไม" มันกลายเป็นคำถามที่มันค้างมันค้าอยู่ในใจ มันวนเวียนอยู่ในใจตลอดเวลา แล้ววันที่เรานัดกันก็มาถึง ผมเฝ้ารออย่างใจจด ใจจ่อและสุดท้ายเธอก็ไม่มา เธอบอกว่าเธอมีธุระ ผมก็ได้แต่บอกกับตัวเองว่า "เอาน่า ยังไงก็เที่ยวคน เดียวมาตลอดอยู่แล้ว จะเที่ยวคนเดียวเรื่อยๆไปก็คงไม่เป็นไร ตอนนี้ก็เริ่มชินกับสภาพนี้แล้ว ช่างมันเถอะ ไม่เป็นไร" แล้วมันก็ทำให้สับสันหนักอีกว่า "ถ้าเธอไม่สนใจแล้วเธอจะตอบตกลงทำไม" แต่ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมเธอถึงไม่มา ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว จึงไปสวนเบญฯ ที่ใกล้ๆ The Emporium เพื่อสูดอากาศสดชื่น ไม่น่าเชื่อเลยว่า สวนนี้อยู่ท่ามกลางควันรถ แต่พอเดินเข้าไปแล้ว ไม่รู้สึกถึงกลิ่นควันรถเลย หลังจากนั้นแล้ว ก็รู้สึกดีขึ้น หัวสมองมันปลอดโปร่ง พอที่จะล้างสิ่งที่กำลังคิดอยู่ได้ หัวใจสมองก็ค่อยๆโล่งและว่างเปล่า แล้วก็ไปดูหนังที่ The Emporium หนังกินเวลาราวๆ 2 ชม. เห็นจะได้ แล้วก็เหมือนเคย เดินเซออกจากโรง เนื่องจากตาปรับสภาพจากความมืดสู่แสงสว่างได้ช้ากว่าคนอื่น ยามนั้นก็ยามเย็นพอดี ผมจึงเดินทางกลับบ้าน
เมื่ออาทิตย์ได้ลาขอบฟ้าไป และพระจันทร์คืนนี้ช่างสดใส ผมนั่งฟังเพลงโดย MD ของผม แล้วไหนจะตอนนี้ผมชอบเธอหรือเปล่า ก็ยังไม่แน่ มันคือรัก ตอนนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจ แต่รู้ว่าชอบมีเธอใกล้ๆ แต่หากบอกไป ก็กลัวจะเสียใจ กลัวว่าคิดไปเอง กลายเป็นว่าหัวสมองที่ปลอดโปร่งตอนไปสวนเบญฯ ก็กลับมาต้องขุ่นมัวและต้องมานั่งคิดกันอีกรอบ อยากให้ใจดวงนี้ ได้รู้ความจริง ว่าใจของเธอนั้นมีใครอยู่ไหม และผมจะมีสิทธิ์ไหม อยากแค่ขอให้เพียงเธอบอก หรือกระซิบเบาๆ สิ่งนี้ไม่มีใครบอกได้ นอกจากเธอเท่านั้น ที่จะเป็นคนบอกได้ ก็ได้แต่หวังในใจว่า "ใจเราคงจะตรงกัน" ผมที่ปฏิเสธความรักกลับกลาย ต้องมาว้าวุ่นใจเพราะความรักอีกครั้ง แล้วมันจะเป็นเช่นไร ข้างหน้าต่อไปผมก็ไม่รู้เลย ทุกอย่างดูมืดสนิท ได้แต่เดินตรงๆ เดินไปและใช้ไฟน้อยๆในหัวใจเป็นไฟส่องทาง ว่าจะพบกับแสงสว่างในอนาคตอันใกล้นี้ และหวังว่า "เธอ" คงจะเป็นแสงสว่างที่คอยอยู่ข้างหน้า...